تبلیغات
ضمیر - علی نیکجو - چهل و دوم - کامو و ما

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:نویسندگان

:آخرین پستها

آماروبلاگ

سه شنبه 3 بهمن 1396-10:34 ق.ظ





هربار که سخنرانی‌ای سیاسی می‌شنوم یا سخنرانی‌های رهبرانمان را می‌خوانم، از این که سال‌ها هیچ حرفی که بار انسانی داشته باشد نشنیده‌ام، به وحشت می‌افتم. همیشه همان کلمات است که همان دروغ‌ها را تکرار می‌کند. و این حقیقت که مردم پذیرای آنها هستند،که خشم مردم این دلقک‌های تو خالی را از بین نبرده است، به نظرم دال بر این واقعیت می‌نماید که مردم اهمیتی به این که چگونه بر آنها حکومت شود نمی‌دهند؛آری راست است،آنها با بخش کاملی از زندگیشان و به اصطلاح«علایق حیاتیشان» بازی می‌کنند_آری، بازی.



آلبر کامو - یادداشت‌ها - جلد یکم 



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 3 بهمن 1396 10:35 ق.ظ


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر